Ga naar de bovenkant van de pagina

Binnenkort is het weer Kerst, ook voor de dak- en thuislozen!

Geschreven door FrancisCapelle op 01 11 2015. Aantal keer gelezen: 316. Permalink

Categorieën: Mens en Samenleving, Feestdagen.

Vandaag zag ik de etalages alweer schitteren. De aanloop van de Kerst ligt als het ware als een zorgvuldig geweven web door de stad. De tijd van samenzijn, de tijd van familie, de tijd van vrede en gelijkwaardige behandeling. Maar als je eenmaal aan mijn kant van het leven staat weet je dat dit niet voor iedereen is weggelegd.

Maar als je eenmaal aan mijn kant van het leven staat weet je dat dit niet voor iedereen is weggelegd. Ook dit jaar zullen er vele mensen zijn die zich afgezonderd van de buitenwereld door de Kerstdagen worstelen, ongezien in hun bestaan, niet erkend in relaties of familiebanden. Er gaat altijd een steek door mijn hart als ik daaraan denk, terwijl ik zelf niets met deze dagen (meer) heb. Maar omdat de etalages zoveel valse warmte uitademen, en de mensen die een kleurloos bestaan moeten leiden nu ineens omringd worden door holle glitterpracht en kleur, wordt ik er weer aan herinnerd.

Wat ik met die dagen moet, ik weet het niet, geen mens weet het. Ik kan en wil ze eigenlijk niet delen, aan de andere kant ook wel, maar ik kan me niet opsplitsen. Omdat het een soort van verplicht ritueel geworden is, een soort mechanische vanzelfsprekendheid, heb je het gevoel dat je moet delen, doe je dat niet dan doe je iemand te kort. Je stelt dan mensen in principe achter. Ik wil dat helemaal niet, maar hoe onttrek je je aan verplichtingen die landelijke proporties hebben aangenomen, sterker nog, van globaal formaat zijn? Wie het weet mag het zeggen.

Een kerstgedachte heb ik al evenmin, ik ben niet langer in staat ze echt te bedenken. Wat ik wel heb is een soort van gevoel waaraan het maar moeilijk een stem verbinden is. Een gevoel dat zegt dat ik wens dat iedereen gezien wordt, iedereen zich behaaglijk voelt, iedereen kan terugvallen op wat warmte en liefde. Zoiets, klinkt goedkoop, maar als ik naar dat gevoel luister is dit ongeveer wat ik hoor.

Terwijl ik dit schrijf schalt het onbegrensde gelach van de verslaafden onder ons door de gangen die zich achter deze kamerdeur bevinden. Ik weet dat ik de kerstdagen hier niet meemaak, ik word voor die tijd uitgezet en of er tegen die tijd een plek is om te verwarmen en om je in terug te trekken weet ik niet. Het raakt me op sommige dagen niet eens meer, want het collectief draait door, op inkopen, eten, inslaan, uitgaan – meer of minder is er niet – er is geen collectief dat opvangt, alleen eensgezindheid in het buitensluiten. Die wereld heb ik maar al te vaak gezien, en zal ondanks deze revolutie van inkt, nooit veranderen.

De eenheid in het buitensluiten is volkomen, de eendracht achter onbegrip volmaakt – ze wijkt voor niemand – en laat zich de ogen niet sluiten door het glitteren en schitteren in de etalages. In de verdrukkende armen van de werkelijkheid worden teveel eenlingen gesmoord, en doven voor velen jaarlijks de lichten. Ik zou willen dat onze harten echte kaarsen waren die gezamenlijk konden worden aangestoken – en dat het licht zo fel was dat zelfs de meest ongeziene eenling ook dit jaar weer uit zijn of haar schaduw mocht komen – maar zo is het niet, en dat weten we eigenlijk allemaal.

Ik wens een ieder echter de vrede, de moed, de warmte om het te verdragen – en de kracht om dit jaarlijks terugkerende staaltje bedrog te kunnen verteren. Deze maaltijd is namelijk zwaarder dan alles wat u dit jaar eten zult!


Ervaringsverhalen bij dit artikel:

Er zijn nog geen ervaringsverhalen bij dit artikel geschreven.

Top van de dag:

Wasmiddel van de… 6 uur geleden
Zoekterm: waspoeder action…

Grabbits! maakt gebruik van cookies om het gebruiksgemak voor de bezoekers van haar website te vergroten, advertenties te beheren en haar website te analyseren. Door deze melding weg te klikken of gebruik te blijven maken van Grabbits! geef je toestemming voor het gebruik van cookies.

akkoordcookie verklaring